ด้วยความที่อยู่คนเดียว ไม่สิ มีหมาอยู่ด้วย แต่ก็อยู่คนเดียวในรอบหลายปี เลยเปลี่ยวค่ะ คิดสารพัดว่า ‘อิอิ ทำอะไรดีนะ กิจกรรมมีตั้งแต่ ไปเดินกิ่วแม่ปาน ไปกินบุฟเฟต์ นั่งเล่นเกมอยู่บ้าน ยิงธนู ขี่จักรยาน วิ่ง … เรียกว่า ฟุ้งซ่านมาก’ และก็มาFinal ที่ไป Hiking ดีกว่า แต่กว่าจะตัดสินใจได้ ก็บ่ายละ กิ่วแม่ปานก็สายไปละมึง เลยหา trail ใกล้ๆละกัน
เราเคยเดินจาก สถานีช่องเจ็ดคือตีนดอยสุเทพไปวัดผาลาดละ อันนี้ เบๆ ง่ายๆ ไปกลับ 3.5 กม. เลยเหิมเกริมจะเดินส่วนต่อขยาย จากวัดผาลาดไปดอยสุเทพ
สิ่งที่ลืมคิดไปคือ ครั้งที่เดินจากสถานีช่องเจ็ด อากาศเย็นค่ะ และเดินเวลาเย็น 16.00 น. เป็นต้นไป
แต่เมื่อวาน ห่าลากค่ะ คิดจะเดินขึ้นมาตอนเที่ยง ถึงวัดผาลาดตอน บ่ายโมง อากาศใกล้เคียงนรกนิดเดียว 34องศา แดดจัด แบบ แดดส่องฟ้า เป็นสัญญาณชีวิตใหม่ได้เลย
ดีนะ ตอนแรกจะเอาหมาไปด้วย ถ้าเอาไปราหุล ต้องแบกหมาแน่นอน
นิดนึงนะ หลวงพี่ที่วัดผาลาดคะ หลวงพี่ผิดศีลข้อ 4 นะคะ ห้ามมุสา ท่านบอกว่า เดินง่าย ครึ่งชั่วโมงก็ถึง ขึ้นไปไม่ถึง 5 นาที อากาศจะเป็นมาเย็นสบาย ไม่ต่างจากดอยดินทนนท์ ความเป็นจริงไม่เลยค่ะท่าน ด้วยอากาศที่ร้อน ทำให้ทุกอย่างยากไปหมด ใช้เวลาขึ้นอย่างเดียว 1 ชม.เต็ม มีเศษนิดหน่อย
ทางเดินขึ้นอย่างเดียว สิ่งที่ควรเตรียม คือ กระติกน้ำ แบกไปเหอะ ได้กินแน่นอน ช่วงแรกจะชันมาก อาจต้องให้มือช่วยปีน ท่าทางจะเป็นลิงค่างกันเลยทีเดียว ไปสักพักก็จะถึงถนนใหญ่ ดูตาม้าตาเรือดีดี แล้วข้ามถนนเลยค่ะ ไปสู่อีกส่วนนึง มีทางเข้าชัดเจน ระหว่างจะมีเพื่อนร่วมทาง ลงบ้าง ขึ้นบ้างเป็นพักๆ วันนั้นร้อน แต่ละคนเลยทักทายกันแกนๆ เพราะร้อนโคตร
แล้วก็เดิน เดิน ไปเรื่อย ธรรมชาติสวยอยู่ ดูป้ายดีๆนะคะ ป้ายคือ ผ้าที่ผูกตามต้นไม้ เดินตามผ้าค่ะ
สิ่งที่ดีของการ Hiking หรือการออกกำลังกายอะไรก็แล้วแต่ คือ มันทำให้อยู่กับตัวเองค่ะ และก็ได้คิดจริงๆ
ยิ่งช่วงนี้รู้สึกว่าไฟในการขับเคลื่อนชีวิตมันหายไป ก็เลยได้มาคิดจริงๆ ว่าไฟมันหายได้ยังไงวะ แบบรู้สึกอะไรๆก็ไม่สนุกอีกต่อไป ทั้งงานหลักและงานอดิเรก ไฟแห่งความสนุกๆอยู่ๆก็ดับ
สาเหตุหลักก็คือ รู้ตัวเองว่าลึกๆแล้ว ฉันรู้ว่าอยากทำอะไรสักอย่าง ที่มันใช่ แต่ว่าไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร … จำได้ความคิดนี้ pop up มาตอนที่เดินช่วงกม.ที่ 2 ที่ร้อนหมดแรงมากๆ ถึงกับนั่งพัก และน้ำจะหมด
สิ่งที่ทำให้คิดออกกับปัญหานี้ คือ อากาศที่ร้อน และความเหนื่อยแบบแทบจะเห็นญาติที่ตายไปแล้วมาเรียกให้ไปอยู่ด้วย มันทำให้คิดได้จริงๆนะว่า สิ่งที่ใช่จริงๆ ตอนนี้มันอาจจะยังไม่รู้ว่าคืออะไร
แต่ที่แน่ๆ คือ ณ ขณะนี้ต้องการอากาศเย็นๆ น้ำเย็นๆ และการเดินไปถึงดอยสุเทพสักที
ฉันดีใจนะ อย่างน้อยมีสิ่งที่ต้องการอย่างแน่ชัดสักที และวิธีที่จะเอามันมาก็แน่ชัด นั่นคือ เดินต่อไปให้ถึง
และมันโคตรจะใช่ที่ก็ยังไม่รู้อยู่ดี ว่าสิ่งที่ใช่ที่ลึกๆแล้วตัวฉันเองอยากทำ มันคืออะไรกันแน่
แต่ ณ ตอนนั้น มันไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปแล้ว คิดได้ว่า ถ้าอยากรู้ว่าสิ่งที่ใช่มันคืออะไร ก็แค่หาต่อไป เรื่องจิ๊บจ๊อยมาก โดยวิธีหามันให้เจอ มันง่ายมาก แค่ทำอะไรสักอย่าง
ขอขอบคุณพี่เล็กมากๆเลยนะพี่ ที่สุดท้ายได้ให้ทางออกกับฉันว่า ถ้ายังมีชีวิตอยู่ มันยังไปต่อได้
และวิธีไปต่อ คือ ให้ทำอะไรสักอย่าง อย่าอยู่เฉยๆ ลุกขึ้นมาDo something อะไรก็ได้ จะจัดบ้าน เดินเล่น อาบน้ำหมา ฯลฯ แต่ต้องลุกขึ้นมาทำมัน
แล้วไฟจะกลับมา
สำหรับฉัน ไฟฉันเริ่มมาแล้ว มาตอน ทางชันสุดท้าย ที่มันจะต้องออกถนนใหญ่อีกรอบ ตรงโค้งวัดใจ (มันคือทางชันสุดท้ายก่อนขึ้นไปถึงดอยสุเทพ)
ถึงตอนนั้นแรงแทบจะหมดแล้ว แต่ว่ามันมีพลังบางอย่างทำให้อยากเดินและเดินต่อไป จนถึงยอดดอยสุเทพ
วันนี้ฉันได้ Do Something ละ เพราะงั้น ที่แพลนไว้ว่าจะเดินลง ไม่ทำละนะ ดิฉันโบกรถแดงลงไปเอารถที่จอดไว้ที่วัดผาลาดค่ะ
พอถึงรถก็ได้อาสาไปส่งฝรั่งวัยรุ่นที่คูเมืองด้วย เพราะหน้าตาทั้งคู่บอกไว้ชัดเจนว่า กูหลง และกำลังหาทางลงจากวัดผาลาดอยู่ เพราะตอนมา เขาโบกรถแดงมา แต่ตอนกลับเริ่มค่ำละ ไม่มีรถ เพราะฉะนั้น ทั้งคู่ไม่ลังเลที่จะขึ้นรถฉันเลย
ระหว่างทางคุยไปคุยมา สนุกว่ะ สองคนนั้น กำลังอยู่ในช่วง leap year หลังเรียนจบ แพลนไว้ว่าจะเที่ยว 7 เดือนก่อนเริ่มทำงานจริงๆ
สองคนนั้น เล่าใหญ่ว่าได้อาหารไทยอร่อยมาก อย่างข้าวผัดสับปะรดและหมูสะเต๊ะ พอฉันบอกว่าไม่ใช่อาหารไทย
พวกเขาหัวเราะ บอกว่า ‘Come on, I have it in Thailand. Let’s think it’s Thai food’
เอ้อเว้ย วัยรุ่นนี่มันฮาดีว่ะ
และสิ่งที่ฝรั่งคู่นี้ชอบที่สุดในเมืองไทยคือ bum gun
ฉันงงทันที ว่าคืออะไรวะ ระหว่างรถติด นางเลยทำท่าให้ดู เลยอ๋อ มันคือสายฉีดตูด เออเว้ย คำSlangมันก็แปลได้เห็นภาพนะ bum gun = สายฉีดตูด
ฉันได้ขอให้พวกเขาทั้งสอง เที่ยวให้สนุก และอย่าไว้ใจคนแปลกหน้าที่ชวนขึ้นรถ ดูให้ดีดีก่อนขึ้น
และสำหรับวันนี้ ดีมาก ไฟลุกโชน
ไปละ บาย
