ตั้งแต่แอปส่งอาหารเฟื่องฟู พูดเลยว่าฉันคิดผู้ส่งหลายคนไม่ควรมาส่งอาหารค่ะ เขาควรไปลงแข่งMOTO GP หรือถ้าให้ดีไปว่านั้น เขาควรเป็นสตั๊นแมนค่ะ

เนื่องฝีมือการขับที่ฉวัดเฉวียนแบบเชี่ยวชาญ และความกล้าที่จะมุดและแซงในที่ที่สามารถไปสบายได้ง่ายๆถ้าพลาดเพียงนิดเดียว ที่เป็นอย่างนี้เพราะเขาพยายามทำงานของเขาให้ดี ส่งอาหารให้ทันเวลา

และไม่ใช่แค่เหล่าไบค์เกอร์ของแอปส่งอาหารเท่านั้น เหล่าวินที่ชำนาญการก็ทำได้เช่นกัน ที่สำคัญเขาฉวัดเฉวียนแบบมีผู้โดยสารได้ด้วย พูดเลย พวกเขาเป็นคนใจเพชร และฉันขอส่งวินอโศกเข้าประกวด อันนี้หลายปีมาแล้วนะคะ แต่เห็นพนักงานจากแอปส่งอาหารขับกันดุมากเลยนึกถึง

พูดเลย ถ้าสวนสยามมันไกล ไปนั่งวินอโศกก็ได้

โดยเฉพาะช่วง rush hour เขาจะสวนเลนแบบวัดใจให้คุณ ต้องกลั้นกรี๊ด

หรือเขาอาจจะพาคุณตีคู่กับล้อรถเมล์แบบไม่กลัวความใหญ่ ซึ่งทุกครั้งที่เขาพาไปแบบนี้ ฉันสั่งเสียในใจตลอดค่ะ เพราะตายง่ายมาก

หรือเขาจะปาดหน้ารถทุกคันแบบวัดใจ โดยเอาชีวิตของคนขี่และคนซ้อนไปขึ้นอยู่กับชุดเบรกและฝีมือการขับของรถคันที่ปาด

และเพื่อความตื่นเต้น บางครั้งก็ล้มบ้างอะไรบ้าง เนื่องจากรีบเกิน แต่ก็นะ เข้าใจได้ human error ขึ้นชื่อว่ามนุษย์ มันย่อมมีการผิดพลาด

ฉันก็เคยล้ม แบบล้มเสร็จแล้วต้องกลิ้งทันทีเพราะหลบรถที่ตามหลังมา อะดรีนาลีนหลั่งมากมาย แต่ก็ปลอดภัย ถลอกนิดหน่อย แต่พี่วินกางเกงยีนส์เห็นเลือดออก และมอเตอร์ไซค์ทับขา ท่าทางน่าจะเจ็บมาก และเขายังใจใจ บอกว่าเดี๋ยวไปส่งให้ถึง

ซึ่งฉันบอกว่าเดินเองก็ได้ พี่ไปโรงพยาบาลดีไหม

เขาซึ่งเลือดออกกางเกงขาด บอกไม่เป็นไร เขาเข็นรถเข้าข้างทางเพื่อดูอาการ

ฉันบอกว่า  เฮ่ยพี่คะ กางเกงขาดนะพี่ ไม่เจ็บเหรอ

พี่วินตอบมาว่า ไม่เป็นไร พี่มีของดี

และสังเกตได้ว่าพี่เขาห้อยพระเต็มคอ ที่เอวก็มีปลัดขิก 

สำหรับฉันมันคือ พีคไป ทำไมเราต้องพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์เบอร์นี้ด้วยเหรอ แต่ก็ถามเขาไปนะว่าห้อยอะไร เขาเอาที่คอให้ดู ที่จำได้คือ พระร่วงรางปืน และหลวงพ่อเงินวัดบางคลาน นอกนั้นไม่รู้จัก เขาก็เอาให้ดูนะ ยิ่งฉันรู้จักเขายิ่งภูมิใจ

แต่ครั้นเขาล้วงเข้าไปในกางเกงยื่นเอาปลัดขิกให้ดู ฉันดูก็รู้เป็นของหลวงพ่ออี๋ แต่ฉันปฏิเสธที่จะหยิบไปดู พอบอกปฏิเสธเขาก็คงเพิ่งนึกได้ ยิ้มอายๆ

แล้วก็แยกกัน

ทำให้เข้าใจเลยว่าเพราะอะไรวงการสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในเมืองไทยถึงรุ่ง เพราะเราต้องการการแคล้วคลาดอย่างสูงสำหรับชีวิตในเมือง

แต่ก็ทำให้คิดนะ ว่ามันใช่เหรอที่เราต้องพึ่งโชคในการใช้ชีวิตขนาดนั้น ชีวิตเราไม่ควรต้องเสี่ยงขนาดนี้นะ

ปล. พูดถึงปลัดขิกหลวงพ่ออี๋นี่ดังนะ ที่ฉันเห็นแล้วรู้จักก็เพราะแต่ก่อนพ่อฉันก็มี ขนาดเกือบอยู่ในเก๊ะเงินที่ร้าน บ้านฉันแต่ก่อนเป็นร้านของของ ไอ่ฉันเด็กๆก็ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราว เอาไปเล่นฟันดาบกับน้องหน้าร้าน หม่าม้ามาเห็นร้องเสียงหลงรีบเก็บเข้าเก๊ะ นี่ลืมไปละนะ พอเขียนก็นึกออกว่าแต่ก่อนไม่เข้าใจว่าทำไมหม่าม้าต้องร้องเสียงหลงขนาดนั้น

แต่ตอนนี้เข้าใจละ

ไปละ บาย