ขอแนะนำอาการหนอนหูก่อน มันคืออาการที่มีเพลงบรรเลงในหัวแบบเราแบบไม่ได้ตั้งใจ ข้อสังเกตุคือ มักไม่จบเพลง มาเป็นฮุค มาเป็นห้วง ที่สำคัญ เพลงหนอนหู หรือภาษาอังฤษเรียกว่า Ear worm แบบนี้ จะมาตอนที่เราไม่มีสติ
เราจะเรียกว่ามันว่าติดหูก็ได้ คุณจะรู้สึกคุ้นเคยกับมันมากกว่า
เพลงที่ฮิตๆที่มักจะบรรเลงในหัวที่ติดอันดับคือ ”แลคตาซอย 5 บาท ร้อยยี่สิบห้ามิลลลิตร…..” ”วันนี้ เป็นวันสงกรานต์ …” อาการแบบนี้ ฉันเชื่อว่าทุกคนเคยเจออยู่แล้ว
วิธีง่ายๆในการสลัดมันออกจากหัวคือ ร้องให้จบเพลง หรือ มีสติให้มาก
ล่าสุดเพลงที่ติดหูขึ้นมา ระหว่างแซงบี้กับกระบะคันข้างคือ ”มาสิมารำ เราหญิงชายมาร่ายรำ ร่ายรำร่ายรำโคมงาม….”
แอบกลัวตัวเองนิดหน่อย เพราะระหว่างแซงกัน เพลงนี้ไม่ควรดังขึ้นที่สุด ไม่สิ ไม่ควรมีเพลงอะไรก็ตามดังขึ้นในหัวเลย เพราะมันควรจะมีสมาธิที่สุด เพราะการแซงกันกันบนซูเปอร์ ไฮเวย์ มันต้องมีสติ
อาการนี้มันมีอานุภาพ และที่สำคัญอันตรายนะ เพราะถ้าทำกิจกรรมที่ต้องการสมาธิเช่น การผ่าตัด หรือการตัดผม ถ้า ear worm มาเมื่อไหร่ เรือหายแน่นอน
อาการนี้ มันไม่ใช่โรค ไม่ใช่เรื่อง Serious มันแค่เป็นภาวะของสติเราเท่านั้น แต่ที่แน่ๆ อาการนี้ฮิตไม่ใช่เล่น เพราะถึงกับมีเวบไซต์ที่รวบรวมเพลงear worm เอาไว้ด้วย ชื่อว่า earwormery.com โดยนักวิทยาศาสตร์ ชื่อDr. Vicky Williamsom นักจิตวิทยาสายเพลง ซึ่งเขามาวิเคราะห์เอาไว้ด้วยว่า เพลงประเภทไหนที่มีแนวโน้มจะกลายเป็นเพลง ear worm ที่สุด เพราะมีเพลงไม่เกิน 12 เพลงจาก 1000 กว่าเพลงเท่านั้นที่มีผู้เลือกมาซ้ำกัน
สิ่งที่เหมือนกันคือ เพลงที่เราติดหู จะเป็นเพลงที่ได้ฟังมันหลายๆครั้ง ทั้งนี้ไม่จำกัดว่าเพิ่งฟังหรือฟังมานานแล้ว
เพราะสมองคนมันมีที่เก็บ Memory เหมือนเป็นFile ต่างๆเป็นล้านไฟล์ วิธีเปิดไฟล์ต่างๆก็คือ การนึกถึงเรื่องราวต่างๆ ซึ่งเราจะนึกถึงอะไร เราจะต้องมีสติและตั้งใจ
แต่ถ้าเราไม่ได้ตั้งใจ หรือขาดสติ Fileในหัวเราก็อาจเปิดเองได้ อย่างเช่น เพลง ear wormต่างๆ ที่มาแบบไม่ให้เราตั้งตัว
ที่สำคัญเวลาเพลง ear worm มันลั่น บางครั้งมันก็มาพร้อมกับความทรงจำที่ลืมไปนานแล้ว เพราะคนเราจำได้จากรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส
ในกรณีนี้ เสียงมา memory มาค่ะ
ทั้งหมดแล้วคือจะเล่าว่า มีเรื่องที่เพิ่งจำได้ทั้งๆที่ลืมไปนานแล้ว มันมากับเพลง มาสิมารำ เพื่อนหญิงชายมาร่ายรำ (ใครร้องได้ ร้องเลย) มันคือเพลง รำโคมบัว แต่งคำร้อง คุณยงค์ อิงคเวทย์
เพลงนี้ที่เราได้ยินบ่อยๆคือ ตอนอยู่ ป.2 ในส่วนของการรำ และการร้อง เราจำไม่ได้หรอก แต่ memory ที่เกิดขึ้นในตอนนั้น จำได้แม่น มันลอยกลับมา เรื่องนี้เพื่อนไม่มีใครรู้ เพราะรู้กันแค่เรากับครูสาย(นามสมมติ)
คือ ในวิชาศิลปะ ก็มีการเรียนการปั้นดินน้ำมัน เพื่อนบางคนที่ไฮโซ ก็จะมีดินน้ำมันหลากสี มีกระทั่งสีขาว ตอนนั้นถือว่าเจ๋งมาก
ส่วนฉัน ตอนนั้นบ้านไม่ค่อยมีตังค์ เลยมีดินน้ำมันสีเดียว คือสีแดง ครูบอกว่าให้ปั้นอะไรก็ได้ ฉันก็เชื่อฟังครู
เห็นเพื่อนปั้นของต่างๆ เช่น ปั้นสตรอเบอรี่ ปั้นหมา แมว หลากสี ไฮโซมาก ไอ่เราก็อยากจะสู้
ตอนนั้นที่บ้าน พ่อฉันชอบเล่นพระ (แบบสะสมพระนะคะ อย่าคิดเป็นอื่น) ช่วงป.2นั้น สิ่งที่พ่ออินมากและมีเต็มบ้านคือ ปลัดขิก โดยเฉพาะ ปลัดขิกของหลวงพ่ออี๋ เสมือนจริงมาก ใหญ่ประมาณศอก
มันอยู่ในเก๊ะเงิน ที่บ้านฉันเป็นร้านค้า บางทีพ่อแม่ก็ให้ฉันมานั่งเฝ้าร้าน (ใช่ เฝ้าตั้งแต่ป.2) ฉันว่างๆไม่มีอะไรก็หาอะไรเล่นไปตามเรื่อง บางครั้งก็เอาปลัดขิกมาโบกเป็นดาบ คิดว่าเป็นอาวุธ(ในตอนนั้นนะ)
วันนึงแม่มาเห็น (ก็น่าจะ)ตาเหลือก มาบอกว่าห้ามเล่น ต้องเก็บเอาไว้ มันเป็นอาวุธร้ายแรง (เห็นไหมคะ คุณแม่ทั้งหลาย หลอกเด็กไม่ดี) มันไม่ได้มีกันทุกบ้าน ของบ้านเราแพง เดี๋ยวหาย (อะไรเทือกนั้น เอาแบบแน่ๆก็จำไม่ได้ทั้งหมดเหมือนกัน) แต่ที่จำได้คือมันคือ อาวุธ และมันแพงมาก
กลับมาที่คลาสปั้นของครูสาย ดินน้ำมันเรากระจอกมาก เพราะฉะนั้น subject matter (สิ่งที่เราปั้นถึง)ของเราต้องอลังการ ไงล่ะคะ สิ่งที่ rare item ที่สุดที่บ้านฉันพึงจะมี(ในตอนนั้น) คือ ปลัดขิกหลวงพ่ออี๋เนี่ยแหละ แน่นอน (เสียงMC) ณ จุดนี้ สิ่งที่ปั้นจะเป็นอะไรไปไม่ได้เลย นอกจาก ปลัดขิก แถมฉันแอดแวลูไปด้วยว่า ยิ่งใหญ่ยิ่งดี ในความทรงจำ มันใหญ่เท่าแขนเด็ก
แน่นอน รูปทรงมันปั้นง่ายมาก ฉันปั้นเสร็จคนแรก เอาไปอวดเพื่อน (อันนั้นจำฟีดแบคไม่ได้ น่าจะอะหูอะหา แต่คงไม่เท่าไหร่เพราะไม่น่าจะรู้จัก) และรี่เอาไปอวดครูสาย
นี่แหละที่เพลง ear worm มาซิมา รำทำหน้าที่ นำความทรงจำกลับมา เพราะดิฉันจำฟีดแบคครูสายได้แม่นยำเหมือนเกิดเมื่อวาน สิ่งแรกคือ ครูโกรธมาก จนเรียกมาด่ากัน 2 คน ด่าเงียบๆแต่ ด่ามากมาย และหยิกอยู่ได้ แขนเขียวไปหมด 1 คำที่จำได้คือ ไปเอาของแบบนี้มาจากไหน ซึ่งฉันก็ตอบไปตามที่รู้ว่า เอามาจากลิ้นชักของพ่อแม่
คือ ที่จำแม่น เพราะไม่เคยเห็นคนหน้าแดงมาก่อนในชีวิต (ตอนนั้น ป.2) ครูสายหน้าแดงจัด พูดเสียงสั่นให้ฉันไปแก้ให้เป็นอย่างอื่น ยังจำได้เลยว่า ฉันถามว่ามันคืออะไร อาวุธอะไร ครูไม่ตอบ แต่สั่งอย่างหนักว่าให้เปลี่ยน พร้อมสั่งไปหยิกไป เออก็ได้ ไม่อยากรู้ก็ได้ เปลี่ยนก็ได้ โอ้ย เจ็บบบบ
วันนั้น ถ้าใครจำได้ งานปั้นของดิฉัน แก้จาก ปลัดขิก เป็น มะเฟือง คือเป็นแท่งและมีหยักๆเพิ่ม (เพราะที่บ้านชอบกินมะเฟืองมาก)
ผลคือ ครูสาย หยิกอีกระลอกใหญ่ ฉันก็ถามเหตุผล แต่ครูไม่ตอบ หยิกลูกเดียว หน้าก็แดงขึ้นเรื่อย
ฉันก็เจ็บ เมื่อเจ็บก็โมโห เจ็บมาก โมโหมาก และความรู้สึกตอนนั้นคือเรารู้สึกว่าเราไม่ผิดเลย ครูสายจะโกรธเราทำไม
เออ เลยรู้ละ ทำไม ear worm เพลงนี้ถึงมาตอนเราบี้แซงกับกระบะ เพราะเราโมโหมากนั่นเอง
เลยเริ่มเข้าใจการทำงานของ เพลงที่ติดหู มันจะมาถ้าเราขาดสติ และเมื่อเรามีสติ และรับรู้ถึงเพลงในเล่นอัตโนมัติในหัว
บางครั้ง long lost memory มันจะกลับมา
ขอเอาเนื้อร้องของเพลง รำโคมบัว มาให้ดูกัน เผื่อจะมีใครมี memory เกี่ยวกับเพลงนี้ที่ต่างไปจากฉัน
เพลง รำโคมบัว
คำร้อง คุณยงค์ อิงคเวทย์
มาซิมารำเพื่อนหญิงชายมาร่ายรำ ร่ายรำร่ายรำโคมงามหาความเพลิดเพลินใจ
แสงโคมสว่างไสวเราแลไปคล้ายดวงดาว เหลืองสลับขาวแดงน้ำเงินงามอร่ามตา
ชูไปทางขวาแล้วย้ายมาชูทางซ้าย ก้าวเท้าก้าวเท้าเดินไปพร้อมกับจังหวะดนตรี
แล้วพลันหยุดกลับหลังหัน พร้อมกันนั่นเดินกลับทันที
ยืนอยู่กับที่ ฟังเสียงเพลงบรรเลงต่อไป
สำหรับคนที่จากรู้ว่าหน้าตา ปลัดขิกหลวงพ่ออี๋หน้าตาเป็น search ค่ะ มันมีมากมาย
ไปละ บาย
อ้างอิง
