หมีสีขาว

กาลครั้งหนึ่ง นานมากแล้ว ณ ป่ามหัศจรรย์ ดินแดนที่ต้นไม้ทุกไม้ทุกต้นพูดได้ ลำธารทุกสายมีเสียงกระซิบ และสัตว์ทุกคนคุยกันได้เข้าใจ มีหมีสีดำอยู่ครอบคัวหนึ่ง อาศัยอยู่ชายป่าติดลำธารแห่งเสียงเพลง

บ้านของพวกเขาเป็น ถ้ำสีขาวยื่นเข้าไปในลำธาร ทุกเช้าลำธารจะทักคุณพ่อหมีเทรเวอร์ที่ตื่นก่อนทุกคนว่า

‘อรุณสวัสดิ์เทรเวอร์ วันนี้ขอให้เก็บน้ำผึ้งได้เต็มไห เก็บดอกไม้ได้เต็มแจกันนะ’

และพ่อหมีเทรเวอร์ก็จะตอบว่า

‘อรุณสวัสดิ์เช่นกันคุณลำธารเอช ขอให้วันนี้ได้เปล่งเสียงร้องเพลงใหม่ และเพลงนี้จงจับใจผู้ฟังจนเคลิบเคลิ้ม’

แล้วคุณพ่อหมีก็ออกจากถ้ำ โดยไม่ลืมขอนุญาตคุณลำธารเอชก่อนก้าวลงลำธารเพื่ออาบน้ำ ถ้าเมื่อคืนพ่อหมีเทรเวอร์ได้กอดกับแม่หมีเธียร์และลูกหมีทิช ก็จะไม่มีสีดำจากตัวพ่อหมีเทรเวอร์หลุดลงลำธารไป คุณลำธารเอชก็จะไม่โกรธ และพร้อมพาคุณพ่อหมีเทรเวอร์ไปทำงานที่ป่าน้ำผึ้งอย่างราบรื่น

หลังอาบน้ำเสร็จ พ่อหมีเมรเวอร์ก็พร้อมไปทำงาน โดยมีไหใบหญ่ และแจกันใบโตที่อุ้งมือทั้งสองข้าง

เมื่อเข้าประจำที่ โดยพ่อหมีเทรเวอร์นั่งอยู่ในไหแล้ว คุณลำธารเอชก็พัดจะเอื่อยๆพาพ่อหมีเทรเวอร์ไปป่าน้ำผึ้ง ที่ซึ่งพ่อหมีทุกตัวต้องตื่นเช้าไปทำงานปลูกดอกไม้ เพื่อให้นางพญาผึ้งเพียซแบ่งน้ำผึ้งมาให้ครอบครัวหมีน้ำตาลอิ่มท้อง  และแบ่งดอกไม้เพื่อให้อิ่มใจ

ถัดมา แม่หมีเธียร์ก็จะตื่นเป็นคนที่ 2 เพราะแม่หมีเธียร์ ต้องกอดลูกหมีทิชไว้เพื่อให้ความอบอุ่น ยิ่งกอดมาก ลูกหมีทิชก็จะยิ้มมาก ลูกหมีตัวไหนที่คุณแม่หมีและคุณพ่อหมีกอดนอนมาก ลูกหมีตัวนั้นก็จะมีขนที่สวยงามดำเป็นมันเงา

              แต่ถ้าลูกหมีตัวไหนที่คุณพ่อกับคุณแม่หมีลืมนอนกอด สีขนลูกหมีตัวนั้นก็จะค่อยๆคลาย จากสีดำขลับ ก็จะกลายเป็นสีเทาเข้ม สีเทา สีเทาอ่อน และกลายเป็นสีขาวในที่สุด

              เมื่อแม่หมีเธียร์ตื่นนอน สิ่งแรกที่แม่หมีเธียร์จะทำคือ จูบอรุณสวัสดิ์ลูกหมีทิชด้วยความรักใคร่

              ‘ตื่นเถอะจ้ะ เช้าวันใหม่มาแล้ว ตื่นขึ้นมาเพื่อออกไปนอกถ้ำ เรียนวิธีหาน้ำผึ้ง ปลูกดอกไม้ และร้องเพลงกับคุณลำธารเอชให้ได้จบเพลงนะ’

              แล้วแม่หมีเธียร์ก็ออกไปปรุงซุปน้ำผึ้งสุดอร่อย ที่ไอความหอมของน้ำผึ้งได้ลอยไปปลุกให้ลูกหมีตื่นขึ้นเต็มตา

              ณ ตอนนี้ถ้าลูกหมีตัวไหน ยังไม่ตื่นอีก แม่หมีก็จะท่าไม้ตาย bear hug กอดจากแม่หมี ที่แน่นแฟ้น ดุดัน จนต้องลุกขึ้นมาแน่นอน

              เมื่อกินซุปเสร็จ แม่หมีกับลูกหมีจะลงไปอาบน้ำในลำธาร

              ถ้าถ้ำไหน ที่พ่อหมีแม่หมีลูกหมีกอดกันจนหนำใจ ก็จะไม่มีสีดำจากตัวหลุดลงไปในลำธาร

              แต่ถ้าถ้ำไหน ไม่ได้กอดกัน ไม่ได้ร้องเพลงด้วยกัน สีดำจากตัวหมีก็จะถูกชะล้างลงลำธารไป ทำให้ลำธารสกปรก

              เมื่อลำธารสกปรก ก็จะป่วย และไม่สามารถพาคุณพ่อหมีไปทำงานที่ป่าน้ำผึ้งได้ หมีที่ถ้ำก็จะหิว และตายในที่สุด

              ในป่ามหัศจรรย์แห่งนี้ ไม่มีสีขาวมานานแล้ว เพราะพ่อหมีแม่หมีทุกถ้ำจำได้ถึงครั้งสุดท้ายที่มีหมีขาวเกิดขึ้นในหมู่บ้าน

 เช้าวันนั้น ณ ถ้ำท้ายน้ำตก ซึ่งไหลเชื่อมกับลำธารสายหลักของป่ามหัศจรรย์ ลูกหมีของครอบครัวพอว์ลี่ได้กลายเป็นสีขาว เพราะหลังจากที่ได้อาบน้ำที่น้ำตกตอนเช้า เมื่อลูกหมีพอชแห่งครอบครัวพอล์ลีหันกลับไปมองที่น้ำตก

น้ำตกได้กลายเป็นสีดำ แต่ลูกหมีพอชได้กลายเป็นสีขาว เพราะน้ำสีดำจากน้ำตกได้ไหลไปบรรจบกับคุณลำธารเอช เพียงชั่วอึดใจ คุณลำธารเอชที่เคยใส ไหลเอื่อยๆ ก็กลายเป็นสีดำ และไหลกรรโชกอย่างรุนแรง

คลื่นจากคุณลำธารเอช ไหลเชี่ยว ท่วมถ้ำหมีเกือบทุกถ้ำ พ่อหมีเทรเวอร์ที่ตอนนั้นยังเป็นเพียงลูกหมี ยังว่ายน้ำได้ไม่คล่อง ได้แต่เกาะหลังพ่อหมีเท่านั้น

ส่วนคุณแม่หมีเธียร์ ลอยคออยู่ในลำธารสีดำอยู่หลายนาทีกว่าแม่หมีของคุณแม่หมีเธียร์จะว่ายน้ำไปช่วยขึ้นมาได้

ครอบครัวพอว์ลี่ถูกน้ำพัดไปคนละทาง ลูกหมีติดอยู่ที่น้ำตกหน้าบ้าน พ่อหมีลอยหายไปทางป่าน้ำผึ้ง ส่วนแม่หมีพยายามว่ายทวนน้ำเพื่อไปช่วยลูกหมี

โชคดีที่แม่หมีของครอบครัวพอว์ลี่แข็งใจว่ายน้ำไปจนถึงลูกหมีได้ทันเวลา จึงช่วยลูกหมีที่ติดอยู่ที่น้ำตกมาได้ พอแม่หมีได้ตัวลูกหมี ก็กอดแน่นด้วยความตกใจ

และตอนนั้นเองที่คลื่นจากคุณลำธารที่บ้าคลั่งก็ได้ลดความแรงลง ลูกหมีเปลี่ยนจากสีขาวกลายมาเป็นสีเทาอ่อน จนเป็นเทาเข้ม แต่ก็ยังไม่กลายเป็นสีดำ

ส่วนคุณลำธารเอช ก็ลดความเชี่ยวลง แต่ก็ยังไหลแรงอยู่อยู่ และไม่สามารถทักทายคุณลำธารได้เลย เพราะคุณลำธารเอช ไม่ทักทายใครเลย  

ครั้งนั้นหมีผู้ใหญ่ทุกตัวในป่ามหัศจรรย์ออกตามหาคุณพ่อหมีครอบครัวพอว์ลี่ บ้างตามรอยเท้าไปทางป่าน้ำผึ้ง บ้างเดินย้อนไปที่น้ำตก บางเดินไปหาที่ทุ่งดอกไม้

ทุกคนช่วยกันหาอยู่หลายวัน

แต่ก็ไม่มีใครหาพ่อหมีครอบครัวพอว์ลี่เจอเลย

ลูกหมีครอบครัวพอว์ลี่เป็นสีเทาอยู่นานหลายวัน จนวันที่เจ็ด ลูกหมีได้กลายเป็นสีขาว

และวันนั้นนั่นเองที่เจอร่างของคุณพ่อหมีครอบครัวพอว์ลี่

คุณพ่อหมีได้กลายเป็นสีกระดำกะด่าง เพราะได้ซับสีดำจากตัวลูกหมีพอว์ลี่ที่ตกค้างอยู่ในคุณลำธารออกมาจนหมด

และคุณลำธารก็กลับมาสงบและสดใจเหมือนเช่นเคย เพราะว่าคุณลำธารเอชได้สติกลับมา

วันนั้นหมีทุกตัวในป่ามหัศจรรย์ตั้งใจฟังคุณลำธารอธิบายอย่างตั้งใจ

‘ได้โปรดเถิด หมีทุกครอบครัว โปรดอย่าทำให้ลูกหมีตัวไหนกลายเป็นหมีสีขาวเลย เพราะมันจะทำให้เราเสียสติ บ้าคลั่ง และเมื่อเราบ้าคลั่งไปแล้ว เรามิอาจหยุดได้ถ้าสีดำจากตัวลูกหมียังคงไหลมาที่เรา โปรดเถิดทำให้ลูกหมีทุกตัวมีสีดำ โปรดรักกัน กอดกัน แล้วสีดำจะไม่มีหลุดออกมาเลย’

วันนั้นหมีทุกตัวฟังอย่างมั่นใจ และปฎิบัติตามเรื่อยมาอย่างเคร่งครัด        

              ทุกๆคืน พ่อหมีแม่หมีและลูกหมีจะนั่งล้อมวงกันเล่าเรื่องราวของวันที่ผ่านมาให้ฟัง บ้างเป็นเรื่องตลก เพราะดอกไม้ที่คุณหมีได้ดูแล เกิดงอนเพราะคุณพ่อให้ปุ๋ยน้อยกว่าเพื่อน

              บ้างก็เป็นเรื่องน่ายินดีที่แม่หมีได้สอนให้ลูกหมีว่ายน้ำท่ากรรเชียงได้แล้ว

              บางครั้งก็เป็นเรื่องเศร้าที่นางพญาผึ้งไม่ได้ให้น้ำผึ้งมาจนเต็มไห

              แต่ไม่มีคืนไหนที่จะไม่กอดกัน และหลับไปพร้อมกัน

พ่อหมีเทรเวอร์ และแม่หมีเธียร์ ก็ยังคงรักษาสีดำบนตัวลูกหมีทิชได้เป็นอย่างดี รวมถึงครอบครัวอื่นๆด้วย

              คุณลำธารยังคงไหลเอื่อยๆ สดใส และนุ่มนวล

               ลูกหมีทุกตัวยังคงไม่กลายหมีสีขาว